Prawo Międzynarodowe

 Franciszek de Vittoria (1480-1546) dominikanin z Salamanki - suwereni tworzą społeczność i społeczność ta potrzebuje zgodnego z prawem ‘boskim’ swojego zbioru norm
regulujących ich zachowania miedzy sobą,
ten zbiór reguł to ius inter omnes Gentes.

Franciszek Suarez (1548-1617) jezuita nauczający w Coimbrze –relacje suwerenów w obrębie społeczności normują, obok reguł ius naturale, także reguły ustanawiane przez nich samych ius gentium, ius gentium z woli stanowiących je suwerenów może być z ich woli zmieniane.  


2)    przez  Grocjusza

Hugo van Groot – Grocjusz (1583-1645) dokonując oglądu reguł norujących społeczne relacje, podzielił je na:

prawo boskie i prawo natury

Grocjusz dokonał aktu sekularyzacji, laicyzacji prawa natury.

W obrębie prawa natury- zbioru reguł uniwersalnych i niezmiennych wskazuje na podzbiór norm dotyczących relacji  międzypaństwowych. Jest nim ius naturae gentium.
A towarzyszy budowany na ich fundamencie, w założeniu szczegółowy i niesprzeczny z nimi, zbiur ius gentium (ius voluntarium)-prawo pozytywne.

Grocjusz do reguł ius naturae gentium zaliczał m.in.to że:
•    umów międzynarodowych należy dotrzymywać,
•    wyrządzone szkody należy naprawiać,
•     własność należy chronić a przestępstwa karać.
Do tego zbioru należały także prawa suwerenów:
 *prawo do równości, niepodległości, bezpieczeństwa, szacunku, do prowadzenia międzynarodowego handlu.

„Mare liberum”(1609) i „De iure belli ac pacis libri tres” – Trzy księgi o wojnie i pokoju (1625).


3) po       Grocjuszu

Z jednej strony utrzymuje się, osamotnione z biegiem czasu przekonanie, że relacje suwerenów normuje tylko prawo natury.
Nie istnieje prawo pozytywne narodów.

Samuel Pufendorf (1632-1694) profesor Uniwersytetu w Heidelbergu kierował Katedrą Prawa Natury i Narodów.

Z drugiej zaś strony funkcjonuje pogląd, że prawo pozytywne wynikające z traktatów i prawa zwyczajowego, staje się bardziej istotne i ważne w normowaniu zachowań niźli reguły prawa natury, a z biegiem czasu, że wyłącznie ono normuje relacje społeczności suwerenów.

Richard Zouche (1590-1660) profesor Uniwersytetu w Oxford.

Cornelius Bynkershoek (1673-1743), Holender, który normy prawa międzynarodowego wiązał wyłącznie z prawem zwyczajowym, umowami i wyrokami międzynarodowych sądów.

Jan Jakub Moser (1701-1785), profesor niemiecki, autor dzieła
„Principes du droit des gens actuel” (1750), zestawiającego zbiór faktów, określających treść reguł prawa narodów.

„Je n’ecris pas un droit des gens scolastiqe base sur l’application de la jurisprudence naturelle; je n,ecrais pas un driot des gens…
Construit d’apres certaines notions fantesqes de l’histoire et de la nature de l’homme; (…) mais je decruis le droit des gens qui existe dans le realite, auxquels les Etats souvarains se conforment regulierement” Moser

Jerzy Fryderyk Martens (1756-1821), profesor uniwersytetu w Gotingen, autor m.in. dzieła „Precis du droit des gesn moderne de l’Europe fonde sur les traites et lusage”.


Grocjusz jak i wszyscy wymienieni byli niekwestionowanymi twórcami prawa narodów, które Jerremy Bentham (1748-1780)
jako pierwszy w 1780 roku nazywa ‘prawem międzynarodowym’.

1)    Wyodrębnili oni bowiem zespół norm, które regulują postępowanie suwerennych podmiotów

2)    Wyodrębnienie to pozwoliło od tej pory na unifikowanie prawa rządzącego międzynarodowym obrotem. Wyodrębniony zostaje system prawa międzynarodowego

3)    System suwerennych państw – zastępuje ideę władzy powszechnej. Prawo międzynarodowe (prawo narodów) wyznacza ramy międzynarodowego porządku.