Prawo Międzynarodowe

Właściwości praktyki państw

Definicje prawa zwyczajowego wskazują , że praktyka ta musi być ‘stała’, ‘niezmienna’, ‘powtarzająca się’, ‘regularna’, by na jej fundamencie powstała norma prawa zwyczajowego.

Wszystkie te terminy implikują ciągłość, zgodność – jednolitość następujących po sobie zachowań  - istnienie koherentnego wzorca zachowań.

Niejednolite zachowania nie są praktyką, która jest w stanie generować zwyczaj.

Stan jednolitości praktyki implikuje, co do zasady, nie występowanie zachowań (konkurencyjnych) odbiegających od kształtującego się (przyjętego) ich wzorca .
Ale…
Możliwe zderzenie się ukształtowanego wzorca zachowań z praktyką odmienna (nową) – może to:
 Osłabić moc ukształtowanego wzorca , prowadząc do zmiany praktyki i … prawa…

Nie musi prowadzić do zmiany wzorca, a tym samym zmiany prawa…. Choć może ‘spowolnić’ proces dojrzewania normy zwyczajowej;

Jednolitość zachowań jest odnoszona do:
Sekwencji zachowań państwa  - wtedy jest mowa o jednolitości „wewnętrznej”;
Sekwencji zachowań państw  - wtedy jest mowa o jednolitości „kolektywnej”;

Orzeczenie w sprawie łowisk na Morzu Północnym – spór między UK a Norwegią – 1951 – sens obu terminów obrazuje.

  Czego dotyczył spór? Jednolitość wewnętrzna
Do początku wieku XX rybacy brytyjscy nie łowili w pobliżu wybrzeży Norwegii.

Zmienili zdanie przed I wojna św. Częste incydenty w okresie międzywojnia.

Norwegia określiła ustawą (1939) m.in. zasięg swych terytorialnych kompetencji na morzu, określiła pas wód terytorialnych; w jego obrębie wyłącznie prawo połowów należy do rybaków państwa nadbrzeżnego.

Szerokość pasa wód terytorialnych była przez UK kwestionowana – UK kwestionowała użyta przez Norwegię metodę delimitacji wód terytorialnych. Po 1945 UK wniosła sprawę do MTS.

Norwegia nie użyła klasycznej metody delimitacji wód terytorialnych. Tzn. szerokość pasa wód terytorialnych nie była odniesiona do linii podstawowej (linii wybrzeża)- linii najdalszego odpływu wód. Od linii takiej ,w klasycznym ujęciu, konfiguruje się oddaloną o przyjętą szerokość pasa wód linię zewnętrzną wód terytorialnych, która jest granicą morską państwa. Bieg granicy morskiej państwa odzwierciedla ??? bieg linii podstawowej???

Norwegowie postępowali inaczej – z uwagi na urozmaicona linie wybrzeża (florydy), delimitując granice połączyli linią najdalej wychodzące w morze punkty wybrzeża i od tak ustanowionej linii podstawowej dokonali delimitacji. Wody terytorialne Norwegii stanowił zatem pas wód „powyżej” linii podstawowej tj. morze terytorialne  i wzbogacona tym zabiegiem przestrzeń wód wewnętrznych  - wody „poniżej” linii podstawowej. Zdaniem Brytyjczyków czyniąc tak bezprawnie „powiększyli” swoje wody terytorialne.

Trybunał uznał legalność praktyk delimitacyjnych w Norwegii w świetle prawa międzynarodowego – w świetle ukształtowanej jego zdaniem, w tym względzie, powszechnej zwyczajowej normy prawa morza.